Zamykanie letniego domu

Zamykanie wakacyjnego domu, a konkretnie zamykanie domu letniego, jakby nie było wakacje można i zimą sobie zorganizować, a zatem … zamykanie letniego domu to bardzo złożone przeżycie.

Kiedy po raz ostatni w tym roku myję podłogi, wycieram kurze, porządkuję szafy - wszystko mi woła o przemijaniu. Jak pisał Staff: „Najgłębszy smutek szczęścia, że wszystko przemija”.

A wiosną było tak radośnie. Lodówka zapełniona po brzegi, świeżo obleczona pościel, pachnące ręczniki kąpielowe. Olejki do opalania i po opalaniu. Powyciągane leżaki, stoły. Pełna gotowość.

Słońce zaglądało przez dopiero co umyte po zimie okna i obiecywało, że lato będzie piękne. I było. Ptaki śpiewały. Jezioro błyszczało i z dnia na dzień oferowało cieplejszą wodę do kąpieli.

Pakuję pozostałe po lecie wiktuały do samochodu i myślę, po co ja tego tyle nakupowałam? Ta mąka kukurydziana to miały być naleśniki. Nie zdążyłam usmażyć. Może w przyszłym roku się uda. Ta paczka biszkoptów to pamiątka po sierpniowym tiramisu. Zielona herbata to spuścizna po moich przyjaciółkach, które odwiedziły mnie w lipcu. Trzy czwarte litra w lodówce (zgadnijcie czego) to dowód na naszą abstynencję. Płatki owsiane – prawie nie ruszone, a miałam się odchudzać.

Panta rei – wszystko płynie. Ale jak to wytłumaczyć książkom, które zostawiam. Obstawiłam je, na wszelki wypadek, preparatami pochłaniającymi wilgoć, ale one, te preparaty, to chyba dla książek nie najlepsze towarzystwo. Moje książki:  ambitne i czytadła, przewodniki, biografie. Książki o Warmii i Mazurach.  Nieco podniszczone i prawie nowiutkie. I wszystkie skazane na sen zimowy. Obudzą się wiosną i pewnie będą miały pretensje o te zmarnowane zimowe miesiące. A może powinnam jednak zabrać je ze sobą?  Tyle, że one są stąd, tu jest ich dom. Ich czas to wakacje.

Ostatnie minuty. Wszystko zrobione. Jeszcze tylko trzeba zamknąć okiennice i drzwi. To szczególnie smutny moment. Memento mori. Dom został zamknięty. Odjechaliśmy w siną dal. Już za Szczytnem przypomniałam sobie o niezabranym z nocnej szafki lekarstwie. Za późno, by wracać. A za Wielbarkiem przypomniałam sobie o musze.  O musze, która wieczorem pobuczała w sypialni, potem gdzieś przysnęła, a nad ranem znowu pobuczała.

Dzięki wakacjom na łonie natury, zgłębiłam obyczaje nornic, komarów, mrówek, kretów i os. By pokonać wroga, trzeba go dobrze poznać. O muchach, jak dotąd,  wiem niewiele, okazały się za przyjacielskie, za mało dokuczliwe. Były, ale jakby ich nie było. Tylko ta jedna. Na sam koniec. Co zrobi mucha w pustym, ciemnym domu? Za późno, by wracać.

I prawdopodobnie spędziłabym sezon zimowy, w tym Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok, w ogromnym poczuciu winy, gdyby nie niezawodny jak zawsze wujek Google.

- Spokojnie – powiedział – nie panikuj. Mucha żyje krótko, około 4 tygodni. Ale jak tak się o nią martwisz, to wiedz, że w budynkach może przezimować w stania anabiozy.

I wujaszek Google, nie pytany, z własnej inicjatywy dorzucił, myślę, że złośliwie:

- Jak przyjedziecie wiosną, to mucha was przywita. Z entuzjazmem.

I w tym momencie wtrąciła się ciocia Wikipedia:

- Chyba, że ją wcześniej zaatakuje grzybica. 

Drewniany różaniec. Adieu, moje ksiązki

 

Książka swego czasu zrobiła na mnie kolosalne wrażenie. Na mnie absolwentce przedszkola prowadzonego przez ss. urszulanki, mającej zresztą z tego przedszkola bardzo dobre wspomnienia. Całkowicie odmienne od tych, które wykorzystała w „Drewnianym Różańcu” Natalia Rolleczek. Jej wspomnienia pochodzą z okresu, kiedy przebywała, bodaj na początku lat 30. ubiegłego stulecia,  w sierocińcu prowadzonym w Zakopanem przez siostry felicjanki. Świat ludzi biednych zestawiony ze światem tych bogatych. Bieda i jej oblicza. Prawda o dobroczynności.  

Rolleczek zmarła w 2019 roku w wieku prawie 100 lat. Była znajomą Karola Wojtyły. Należała do AK. Ciekawostką jest to, że ”Drewniany różaniec” był lekturą szkolną w ZSRR. I tłumaczony był bodaj we wszystkich demoludach. Nie oceniam: pokazała Rolleczek prawdziwy czy sfabrykowany obraz ówczesnej rzeczywistości? Być może trochę tak, trochę nie tak.  Wspomnienia są zawsze subiektywną rekonstrukcją przeszłości. W każdym razie książka ta była dla mnie bardzo ważna. Mniej ważne, za to przezabawne, i atrakcyjne dla mnie nastoletniej, były książki Rolleczek z serii Kochana rodzinka i ja.

Nic z wymienionych wyżej nie wyrzucę. Wszystko zostanie na mojej półce.

ADIEU MOJE KSIĄŻKI

  

„Wakacje” Putramenta. Atmosfera trochę jak w „Trzech panach w łódce (nie licząc psa) Jerome K. Jerome’a, trochę jak w przygodach Pana Samochodzika, opisanych przez Nienackiego. Czterech przyjaciół w wieku licealnym, mistrzowsko przez Putramenta scharakteryzowanych, wyrusza na Mazury, a konkretnie w rejs poniemieckim jachtem po mazurskich jeziorach. Sęk w tym, że żaden z nich nie zna nawet podstaw sztuki żeglowania, choć trzeba uczciwie dodać, że najbardziej z nich pilny, czyli Andrzejek, zasad obsługi żaglówek wyuczył się na pamięć. Taka „miniWikipedia”. Tyle, że teoria nie wystarcza i młodzi panowie przeżywają w związku z tym mnóstwo przygód na wodzie. Groźnych i mniej groźnych, zabawnych i mniej zabawnych. Jest i wątek miłosny w wersji młodzieńczej. I zagadka kryminalno-szpiegowska.  I dzika przyroda mazurska. I co najważniejsze  powieść przenosi nas w lata 50. ubiegłego wieku.  Inne wtedy były Mazury. I wszystko było inaczej.

Książka ukazała się w 1956 roku. Putrament miał wówczas 46 lat. Nie wiem, jak udało mu się napisać tak wspaniała książkę o młodzieży i dla młodzieży. Tak smakowitą, pełną humoru. Jak udało mu się wyjść tak skutecznie poza ramy typowej dla niego twórczości.

No cóż tej książki nikomu nie oddam. Pojedzie ze mną na Mazury.

Po śmierci Bożeny Janiszewskiej

Bożena Janiszewska. Psycholożka. Bardzo bliska mi osoba. Poznałam ją prawie 40 lat temu. Dzisiaj był jej pogrzeb. Zmarła 14 maja. Długo chorowała. Musiała na co dzień korzystać z aparatu tlenowego. Cierpiała. Ale o tym nie chciała rozmawiać. Tylko o polityce i psychologii. Albo odwrotnie. O nowej książce, o tym, co uważała tu i teraz za najważniejsze do napisania i wydania, by w ten sposób pomóc nauczycielom, wychowawcom, rodzicom, a za ich pośrednictwem dzieciom. Chciała być pomocna i była pomocna. Korzystałam z jej rad osobiście i kierowałam do niej znajomych i przyjaciół w tzw. potrzebie. Nigdy nie odmawiała. Potrafiła jechać na drugi koniec Warszawy, by zobaczyć, jak dziecko funkcjonuje w domu i jak ten dom wygląda. Ceniła tę postać wizji lokalnej, podobnie jak Erik Erikson, wybitny znawca rozwoju człowieka.  

Bożenka też była  wybitnym znawcą rozwoju człowieka, a przede wszystkim rozwoju dziecka. Mimo że przez wiele lat pracowała jako wykładowca wyższych uczelni, była przede wszystkim praktykiem. Nie ograniczała się do diagnozy. Monitorowała ciąg dalszy.  Starała się nie tracić dziecka i jego opiekunów z oka.

Jako wykładowca nie zarzucała słuchaczy teorią. Opowiadała o dzieciach i ich wychowawcach. Uwrażliwiała na detale. Kilkakrotnie zapraszałam ją na spotkania z moimi studentami, by opowiedziała o swoich metodach poznawania dzieci, o tym jak stymulować ich rozwój, jak w tym rozwoju nie przeszkadzać. Studenci byli zasłuchani, zachwyceni. O telefonach komórkowych na ten czas zapominali.

To oczywiste, że będzie mi Ciebie Bożenko, brakować. Zostaną wspomnienia i Twoje książki. Mają swoje miejsce na mojej półce i w moim sercu.

 

Tak przedstawiono Bożenkę Janiszewską w portalu epedagogika.pl: „Psycholog (UW) z ponad pięćdziesięcioletnim doświadczeniem zawodowym. Wykładowca wyższych uczelni, psycholog pracujący w poradniach psychologicznych (także obecnie) – diagnoza dzieci, współpraca z rodzicami i nauczycielami. Współpracownik i autor WSiP, współpracownik Centrum Edukacji Nauczycieli Szkół Artystycznych i wielu ośrodków szkoleń dla nauczycieli. Autorka artykułów, książek dla nauczycieli, dla dzieci, autorka pomocy dydaktycznych „Jak pomóc dziecku w przedszkolu”, „Uwaga” wyd. Seventh Sea z ćwiczeniami dla dzieci,książki o problematyce dojrzałości szkolnej z autorską koncepcja badań i arkuszem oceny; ostatnia książka „Jak kochać dziecko ? (w przedszkolu i w domu)” (2018 r.)dla nauczycieli. Autorka artykułów, książek dla nauczycieli, dla dzieci, autorka pomocy dydaktycznych „Jak pomóc dziecku w przedszkolu”, „Uwaga” wyd. Seventh Sea z ćwiczeniami dla dzieci,książki o problematyce dojrzałości szkolnej z autorską koncepcja badań i arkuszem oceny; ostatnia książka „Jak kochać dziecko ? (w przedszkolu i w domu)” (2018 r.)”

ADIEU MOJE KSIĄŻKI

 We wszystkich moich domach zawsze było mnóstwo książek. I tak jest nadal. Nawet te najstarsze i najbardziej podniszczone towarzyszki mojego dzieciństwa zajmują kilka półek regału. Kiedy przeczytałam „Rzeczy których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy, zrozumiałam, że nie będę liczyć na decyzje potomnych, co z moich książek zostawić, a co oddać na makulaturę, tylko załatwię to osobiście. I nie tyle powyrzucam te wszystkie tomiska, chudsze i grubsze, na śmietnik (rzecz jasna w ramach selektywnego odbioru odpadów), co znajdę dla nich nowe domy.

I tak powstał scenariusz do realizacji. Będę zdejmować z półek kolejne książki, czytać je po raz ostatni, oddawać im hołd w blogu i oddawać w ręce tych, których ucieszą. Przeczytają, odłożą na swoją półkę, albo puszczą w dalszy obieg. 

Akurat ta autorka mocno zaważyła na moim życiu. Halina Snopkiewicz (1934-1980). W jej powieściach można odnaleźć wiele zdarzeń, miejsc, ludzi, zaczerpniętych z jej własnej biografii. Głównie z dzieciństwa i lat szkolnych. Chociaż można w doszukiwaniu się podobieństw pójść dalej, jako że Snopkiewicz, podobnie jak Lilka Sagowska, bohaterka jej powieści "Słoneczniki", przerwała studia i nigdy ich już nie skończyła. Jak potoczyły się losy Lilki trudno odgadnąć, jako że kontynuacja "Słoneczników", czyli "Paladyni", tego nie opisuje. Wszystko kończy się w momencie odejścia Lilki ze studiów i oznacza pożegnanie z dotychczasowym życiem i dotychczasowymi wyborami. Co dalej? Pewnie podobnie, tylko może spokojniej i dojrzalej? 

Już po latach dowiedziałam się, że córka Haliny Snopkiewicz, Małgorzata, zagrała główną rolę w filmie Jana Batorego „Con amore”.  Film oglądałam kilkakrotnie, bo wciągała mnie jego naturalność i ważne dla mnie, bo to był czas mej młodości, problemy. Te same co problemy bohaterów filmu.

Wracając do Lilki Sagowskiej i książki „Słoneczniki”. Umiałam ją prawie na pamięć. Na jednym z obozów harcerskich, na które wyjeżdżałam regularnie w szkole podstawowej, powstał zwyczaj codziennego opowiadania do snu jakiejś powieści. Światło musiało być zgaszone, co znaczyło w namiotowych warunkach zakaz włączanie latarek, więc czytać się nie dało. Pozostawała rozmowa, ale o czym można regularnie przed snem gadać. I na dodatek starać się przy tym usnąć. Więc zostałam namiotowym, a właściwie zastępowym, opowiadaczem. I właśnie „Słoneczniki” wzbudziły największy entuzjazm. Żadna z dziewczyn nie zasnęła, co przy innych powieściach się zdarzało.

Dalsze losy Lilki, jak już wspomniałam, Snopkiewicz opisała w powieści „Paladyni”. Miejscami i ta książka mnie uwodziła, ale była jak na mój gust za bardzo przegadana. Kilka dni temu przeczytałam ją po raz kolejny  i postanowiłam puścić w obieg. „Słoneczniki” zostaną ze mną jednak na zawsze. To w końcu Lilka zaszczepiła we mnie pomysł studiowania psychologii, o czym nie omieszkałam poinformować Komisji Egzaminacyjnej. Pytali o motywy wyboru tego kierunku studiów, to im szczerze odpowiedziałam. Szczerość mi nie zaszkodziła. Dostałam się na studia, choć może niekoniecznie z tego powodu (chociaż, kto wie?).

Gdyby nie Sagowska byłabym pewnie stomatologiem. Ona, co prawda, w ostatniej chwili porzuciła psychologię na rzecz filologii polskiej, ale ja byłam konsekwentna.

Jest jeszcze jedna książka tej autorki, co do której będę musiała podjąć decyzję, czyli: „Piękny statek” . To może być bolesne rozstanie.

 

ADIEU, MOJE KSIĄZKI

We wszystkich moich domach zawsze było mnóstwo książek. I tak jest nadal. Nawet te najstarsze i najbardziej podniszczone towarzyszki mojego dzieciństwa zajmują kilka półek regału. Kiedy przeczytałam „Rzeczy których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy, zrozumiałam, że nie będę liczyć na decyzje potomnych, co z moich książek zostawić, a co oddać na makulaturę, tylko załatwię to osobiście. I nie tyle powyrzucam te wszystkie tomiska, chudsze i grubsze, na śmietnik (rzecz jasna w ramach selektywnego odbioru odpadów), co znajdę dla nich nowe domy.

I tak powstał scenariusz do realizacji. Będę zdejmować z półek kolejne książki, czytać je po raz ostatni, oddawać im hołd w blogu i oddawać w ręce tych, których ucieszą. Przeczytają, odłożą na swoją półkę, albo puszczą w dalszy obieg. A zatem zaczynam.  

Ile razy w życiu można czytać „Dewajtis” Rodziewiczówny. Kilkanaście, jeśli chcecie wiedzieć. Najczęściej sięgałam do tej książki przed ukończeniem 18 roku życia. Dość wybiórczo ją czytałam, wiele opisów opuszczałam i pewnie dlatego przy każdej kolejnej lekturze tego dzieła czułam powiem świeżości.  Piękna miłość. Niezłomny mężczyzna. Trudny mężczyzna, którego trzeba było obłaskawić. Ciekawa obyczajowość i  jakoś tak to wszystko uchwycone, że ma się poczucie obcowania z opisanymi postaciami. Widzi się te pola, lasy, dwory. Serialu telewizyjnego, który miał ponoć ogromną oglądalność, nie widziałam, bo nie chciałam widzieć. Jak ich wszystkich przecież poznałam w ich świecie wiele lat temu. I starczy. Bratowa książki nie chce. Powędruje do sąsiadki.  

Blog jednego autora i jednego czytelnika

 

Zaczynałam pełna niewiary w sukces. Czy w ogóle ktoś to będzie czytał? Był rok 2013 i oto poczułam smugę cienia. Nietypowo przyznaję, bo z dwudziestoletnim w stosunku do normy opóźnieniem. I związaną z tym potrzebę wspominania, a konkretnie sięgnięcia pamięcią do początków swej ziemskiej egzystencji, utrwalenia dziejów rodziny, z której pochodzę. To miał być przekaz dla kolejnych pokoleń, a blogowanie miało być narzędziem.

    Zaczęło się, jak widać od retrospekcji na blogu, jak na staruszkę, przystało, a zaowocowało książką „Pora jesieni, pora wspominania”, wydaną w 2018 roku.  Opowiadam w niej o moich rodzicach i dziadkach, o dzieciństwie i o moim rodzinnym mieście Sieradzu.

    Bardzo ważnym etapem w rozwoju mojego bloga były posty dotyczące treści przedwojennych Płomyków, a nieco później Płomyczków. Skąd ten pomysł? Z potrzeby serca, domniemywam. A było tak, że na pożegnanie przedszkola otrzymałam pięknie oprawiony rocznik Płomyków. Konkretnie rocznik 1938. Czytałam je z zapałem i je pokochałam. Okazało się, że miłością dozgonną. 

    Czytelników bloga początkowo było niewielu. Pisałam o tym z nutą goryczy, w lutym 2013 roku: „Pomału zaczynam doświadczać rozdwojenia jaźni, jestem autorem, a zarazem jedynym swoim czytelnikiem. Tyle, że coraz lepiej mi się czyta, a coraz gorzej pisze”. Ale wkrótce to się zmieniło, czytelników zaczęło przybywać. Kiedy w 2018 roku Onet zrezygnował z udostępniania swej platformy blogowiczom mogłam minione lata podsumować następująco: „Naplusie.blog.pl  rozpoczął życie 27.01.2013 r. Właśnie skończył 5 lat. Ponad 220 tys. wejść. Dokładnie: 227788. Ponad tysiąc komentarzy. Nie tak wiele, ale zawczeć”. Z blogowania nie zrezygnowałam. Kontynuowałam pod nową nazwą „Na plusie. Reaktywacja” i pod nowym adresem: plusomania.blogspot.com. 

    Mamy rok 2024.  Po dość długiej przerwie wracam do blogowania. Mam tremę, bo tak jak poprzednio startuję z pozycji: blog jednego autora i jednego czytelnika. 

            

POPIELEC + WALENTYNKI

 

No i trafił się nam dzień niezwykły. 14 lutego 2024 roku. Walentynkowy Popielec, a może Popielcowe Walentynki? Zbitek niesamowity. Przy czym pierwsze określenie jakieś radośniejsze mi się zdaje.

Popielec ze swej natury raczej smutne skojarzenia wywołuje. Posypywania głów popiołem to znak pokuty, przypomnienie o przemijaniu i ułomności człowieka. Z drugiej strony, nie tylko o to przecież chodzi, że z prochu powstałeś i w proch się obrócisz, ale i o to, że masz szanse na odrodzenie. Życie ziemskie minie, ale jest szansa na życie wieczne.

Walentynki  - święto ziemskiej miłości. Walentynkowy Popielec jest zatem okazją do refleksji nad tym, jak bardzo jesteśmy w miłości ułomni i jak szybko przemija wielu naszych miłosnych porywów.  Ale to przecież nie wszystko. Jest przecież i ten drugi element, czyli nadzieja na miłość nieprzemijającą, dojrzałą, o którą warto się starać, na którą trzeba zasłużyć.

A co oznacza ten drugi zbitek słów? Co  z Popielcowymi Walentynkami? Moim zdaniem, jest to wezwanie do posypania sobie popiołem głowy i do przyznania się do błędów, zaniedbań itp. w relacjach z tymi, których kochamy i przez których chcielibyśmy być kochani  Rytuał nieco smutny i uciążliwy, zwłaszcza w połączeniu z obowiązującym w Środę Popielcową postem. Ale konieczny.

Obraz un-perfekt z Pixabay

NO I MAMY WIELKANOC

 

Żurek podawany z chrzanem,

mazurki polukrowane,

uwędzone smakowicie szyneczki,

pisanki ślicznie ozdabiane.

Jeszcze w dzbanku glinianym srebrzyste bazie, kotki,

a w święconce cukrowy baranek.

Biały obrus na stole rozłożony,

na obrusie gałązki borówek zielone.

Już niebawem wielkanocne śniadanie.

Przy stole zastawionym

rodzinny, serdeczny krąg.

WESOŁYCH ŚWIĄT.

 

Wierszem mojej niezawodnej Krystyny Królikowskiej życzenia świąteczne składam.

Obraz dandelion_tea z Pixabay 

WSZYSTKIE MOJE CHOINKI

Tytuł nieco trąci plagiatem, ale mówi się trudno. Inny mi nie pasuje. Choinki jak kobiety – zawsze są piękne. I stroić się lubią. Ich uroda niestety, inaczej niż w przypadku kobiet, przemija, o czym przekonałam się bardzo wcześnie – z rozpaczą obserwując, dziecięciem będąc, jak choinki gubią igły i jakoś tak szarzeją. I chylą się ku ziemi. I to mimo obfitego podlewania. Może dlatego dziś nie wierzę nadmiernie w siłę kremów nawilżających i w picie 3 litrów czystej wody dziennie. Wolę kawę i herbatę.

Nie wszystkie moje choinki pamiętam. Niech mi wybaczą. Nie pamiętam niestety, i wstyd mi za to, mojej choinkowej inicjacji. Z pewnością miała ona miejsce gdzieś około 3 roku mego życia, ale niestety kolejne choinkowe fascynacje nałożyły się na tę pierwszą. W efekcie do wspomnienia najwcześniejszego, z choinką w tytule, dotrzeć dziś nie potrafię.

Najpierw były choinki prawdziwe, wysokie, nie zawsze kształtów regularnych, ale za to przepięknie, mocno pachnące. Królowały świerki rodzime. Z dość drobnymi igłami, w tonacjach ciemnej zieleni. Ubierane były domowym sposobem, chałupniczo. Żadnej rozrzutności. Strój na miarę trudnych lat 50. i 60.

Lata 70. przyniosły w darze choinki sztuczne i moc szklanych świecidełek. Zaczął królować zdobniczy miszmasz, dość beztroski, skąpany w świetle lampek, zawodnych, bo, jak mi wyjaśniano, liniowo łączonych. Co i rusz trzeba było szukać, która to lampka się przepaliła, bo całość nie świeci.

Lata 80. i 90. minionego stulecia. To już moja dorosłość i powrót do choinek prawdziwych, kupowanych i ubieranych w ostatniej chwili, czyli dopiero w Wigilię, by stały jak najdłużej, by jak najpóźniej zrzucały igły. Mieszkaliśmy w bloku, a bloki to kaloryfery. I ogromna suchość powietrza, wszędzie poza łazienkami, gdzie, z powodu braku okien i sprawnych wywietrzników, królowała wilgoć. Ale w końcu trudno trzymać choinkę w łazience.

Poza tym, co trzeba podkreślić, to był czas, gdy choinki miały stać ku radości dzieci, naszych dzieci, a tym samym miały pełnić funkcje wychowawcze. Zdobione zatem były łańcuchami, zabawkami i gwiazdkami, wykonanymi przez dzieci, z naszym rodziców udziałem. I, rzecz jasna, obwieszone cukierkami i pierniczkami. Uroda takich choinek to rzecz, moim zdaniem, umowna. Ale, na zasadzie prawa częstości kontaktu i efektu Pollyanny, nakazującemu mi patrzeć na wytwory dziecięce przez różowe okulary – choinki te z godziny na godzinę stawały się coraz piękniejsze. I wspominam je z sentymentem.

No i na koniec historii choinek pełnej -   mój wiek średni, czyli epoka wciąż tej samej sztucznej choinki, zakupionej przez nas, czyli mego małżonka i mnie, w ataku rozrzutności i ekologicznego nastawienia, dla uczczenia nowego tysiąclecia. Choinka wspaniała, bo jak prawdziwa. I na dodatek wiecznie żywa. Mimo że ma już swoje lata, co i rusz ktoś nabiera się na jej doskonałość i nie chce uwierzyć, że to drzewko jest sztuczne. Nie pachnie, ale wygląda. Wiem, że choinka, podobnie jak kobieta, pachnieć dobrze powinna, więc w ustawionym w pobliżu wazonie jest zawsze kilka gałązek świerku z naszego ogródka. Takie małe oszustwo.  

Choinka co roku zmienia swoje świąteczne odzienie: bywa złota, biała, srebrna i kolorowa, tradycyjna. W każdej szacie jest czarująca. I, co najważniejsze, może stać bardzo długo i wciąż wyglądać świeżo. I bardzo długo może cieszyć mnie swoją urodą. Aż do Tłustego Czwartku, kiedy to na skutek presji otoczenia, decyduję się ją rozebrać i ułożyć do snu. Z nadzieją na kolejne wspólne Świąt obchodzenie.  

Obraz Ирина Безмен z Pixabay 

WAKACJE OD BLOGOWANIA

Rzadko ostatnio zaglądam do bloga. Przestało mnie to bawić? A może jednak coś innego? Na przykład to, że nie mam nic do napisania? Faza pisania pamiętnika - już za mną. Faza reagowania na codzienność - za mną. Faza oburzania się na to, co dzieje się wokół – patrz wyżej.

A tu jesień. W przyrodzie i w życiu. I ciągle nie udaje się znaleźć odpowiedzi o sens tego wszystkiego, co życiem się nazywa. A tym bardziej tego, co nazywa się przemijaniem.

A jednak dziś zajrzałam. Do blogów, do których zwykłam zaglądać, przy okazji zaglądania do bloga swojego. Brzmi pokrętnie, ale tak właśnie jest.

I cóż – odkryłam, że piszecie, że wciąż macie coś do powiedzenia. Ciekawie piszecie. I tak jakoś zwyczajnie. O przyrodzie, o jedzeniu, o ziołach i z ich suszenia płynących korzyściach, o czasu atrakcyjnym spędzaniu, i o swoich i nie tylko swoich, bo przypadkowo spotkanych, zwierzętach. O książkach, a nawet o polityce. I wiersze piękne tworzycie.  Stokrotka zadaje trafne pytania i zamieszcza piękne fotografie. Tatulowe opowieści wciągają. 

Niestety gdzieś mi zaginął bardzo bliski memu sercu blog „gdzieś na północy” pisany. 

Do "biblioteki" wpadłam. Nietypowo było, bo "pani od biblioteki" akurat gotowała. „Sielskie miejsce” odwiedziłam, i dobrze, że to zrobiłam, bo to ważne miejsce. „W malinach” też byłam, ale gospodyni nieobecna. Przyjęła mnie, co prawda, lelejami, ale takimi majowymi, a tu już wrzesień. Szarabajka na szczęście obecna „duchem i piórem”, ale, niech wybaczy, na razie nawet o białym miasteczku nie jestem w stanie dyskutować.  A Notaria? Pozwól droga Notario, muszę to napisać: nie tylko z Lema, ale i z Ciebie jest prawdziwa bomba megabitowa.

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie. I póki co kontynuuję blogowe wakacje.

 

Obraz Free-Photos z Pixabay 

JUŻ TO MÓWIŁAŚ

 

Na stare lata, wiedz to przyjaciółko,

istotną częścią mej mowy...kółko.

Tym kółkiem wielu do siebie zrażam,

gdy jedno zdanie w kółko powtarzam,

a potem wcale nie jest mi miło,

gdy słyszę: "przecież to już mówiłaś".

 

Tak to właśnie częstą przypadłość wieku późniejszego trafnie i dowcipnie ujęła Krystyna Królikowska. Polecam refleksji.

Obraz Piyapong Saydaung z Pixabay

Wytłumaczcie mi to, proszę!

Czy ktoś przekona mnie do sensu harmonogramu zamieszczonego na stronie pacjent.gov. Dlaczego 70+ są umieszczeni na samym końcu i na zapisy na szczepienie mają 3 dni, a ci z rocznika 1952 na samym początku i na zapisy mają aż 9 dni? Dlaczego urodzeni w latach 1953-1954 mają na zapisy 6 dni czasu, a nieszczęśnicy urodzeni w latach 1955-1956 tylko 3?  

Już nie mówiąc o tym, dlaczego napis głosi: data szczepienia, a chodzi o datę rejestracji? 

Będę wdzieczną za przekonanie mnie do sensu tego wszystkiego. 

Niezaszczepiona blogerka

Cytuję:  

Jeśli jesteś osobą 70+, a jeszcze się nie zaszczepiłaś/aś, nadal możesz to zrobić. 

Od 11 marca osoby w wieku 65–69 lat mogą się zgłaszać na szczepienie. Szczepienia osób 65-69 będą się odbywały zgodnie z następującym harmonogramem:

Data szczepienia	Grupa wieku
11.03 – 13.03	Rocznik 1952
18.03 – 20.03	Rocznik 1952 – 1954
22.03 – 24.03	Rocznik 1952 – 1956
25.03 – 27.03	Grupa 70+ Obraz Alexandra_Koch z Pixabay

GODZINY DLA SENIORÓW

 

Godziny dla seniorów, czyli między 10.00 a 12.00 zakupy mogą robić tylko ci, którzy osiągnęli 60 r.ż. Przed młodszymi drzwi sklepów spożywczych, drogeryjnych, piekarni, aptek winny zostać zamknięte. Jak zareagowali beneficjenci tej decyzji?

Jeśli wierzyć mediom, to odpowiednio do oczekiwań decydentów. I to wtedy, gdy decyzję wprowadzono w życie, jak i wtedy, gdy się z niej wycofano. Albo jest tak, że seniorów wszystko cieszy, albo też media potrafią znaleźć właściwych rozmówców.

JAK BYŁO NA POCZĄTKU?

„To bardzo dobra decyzja”. „Spokojnie można zrobić zakupy. Nie ma kolejek”. „Dobrze, że ktoś o nas starszych pomyślał, bo to strach się zarazić”.

Sondy uliczne, okołosklepowe, ukazywały zgodność poglądów. Ludzi w podeszłym wieku cieszyły godziny dla seniorów. Widzieli w tym rozwiązaniu troskę o pokolenie schodzące, zasłużone i zasługujące na długie spokojne życie, czyli na skuteczna ochronę przed koronawirusem.

 

JAK JEST DZISIAJ?

„No i dobrze. Ja z tych godzin i tak nie korzystałam”. „Mnie młodzi nie przeszkadzają. I tak o ósmej robię zakupy”. „My mamy czas, to sobie kupimy, jak trzeba to później. A młodzi się spieszą, więc to dla nich dobrze”. „A co to za różnica. Człowiek jest młody i może o każdej porze przyjść z każdym”.  „Nam niby lepiej, a wcale nie lepiej, a młodzieży gorzej”.

Sondy uliczne, okołosklepowe, ukazują zgodność poglądów. Ludzi w podeszłym wieku cieszy przywrócenie pełni  praw zakupowych młodszym rocznikom. Widzą  w tym rozwiązaniu troskę o pokolenie wschodzące, pracujące i zasługujące na długie spokojne życie, czyli na skuteczną ochronę przed stresem ograniczeń konsumenckich.

Obraz Mabel Amber z Pixabay

 

PANDEMIA Z KOBIETĄ ZA LADĄ

 

Rozpoczęłam intensywną terapię. Codzienna godzinna sesja. Herbata z cytryną w dużej szklance, nie w kubku, ale w szklance (bo tak się ongiś pijało, a o to ongiś chodzi). Ciepły koc. Wygodny fotel. W ręku pilot.  Włączam telewizor i przenoszę się w cudowny czas lat minionych.

Cofam się w czasie, o przeszło 40 lat, i wędruje do dużych praskich delikatesów. Półki pełne towarów. Te wszystkie słoiczki, buteleczki i butelki, te wspaniałe opakowania artykułów sypkich, bombonierki, kawa, lada w stoisku garmażeryjnym wypełniona po brzegi. Sałatki, kanapki, stosy starannie pokrojonych wędlin. Sezonowe owoce i warzywa. No i moje ulubione podłużne bułeczki, które tylko w Czechach smakują  wspaniale.   

Muzyka w tle. Napisy. Co mi tam pandemia, strajki kobiet, ograniczenia, szczepienia, raporty Ministerstwa Zdrowia. Ja oglądam „Kobietę za ladą”. Po czesku: „Žena za pultem”. Serial czeski, choć czechosłowacki. Ale takie to powikłane były te czasy. Premiera  w 1977 roku. W Polsce nieco później. Scenariusz Jaroslava Dietla. Nie będę streszczać całości. Wystarczy, że powiem iż bohaterka serialu, Anna Holubová (Jiřina Švorcová (1928 – 2011) grała te rolę naprawdę świetnie), właśnie się rozwiodła i zmieniła pracę, by mieć, jako ta samotna matka, więcej czasu dla swoich dzieci. Przedtem była kierowniczką dużego sklepu, teraz została ekspedientką. Co prawda, też w dużym sklepie i nie taką zwykłą ekspedientką, bo w dziale delikatesowym. W dodatku szybko awansuje, o czym dowiadujemy się w ostatnim odcinku, bo jest bardzo dobrym handlowcem i wartościowym człowiekiem. Używam tych określeń nieprzypadkowo. W serialu etos pracy socjalistycznej jest ukazany wysoce przekonywująco.   

Anna ma trochę kłopotów z dziećmi, jeszcze więcej z byłym mężem. Przeżywa rozterki związane z „nową miłością”, której obiekt pojawia się już w pierwszym odcinku.  Dzieje się naprawdę dużo.

Każdy odcinek przedstawia inny miesiąc w życiu Anny, od stycznia poczynając na grudniu kończąc (ten grudniowy odcinek to zresztą mój ulubiony, co nie zdziwi nikogo, kto mnie zna i wie,  jak bardzo kocham grudzień). Będzie happy end, a ponieważ wiem, że będzie, to nic nie psuje mi przyjemności oglądania. Co mi tam: koronawirus,  szczepienia, raporty Ministerstwa Zdrowia, Strajk Kobiet, dramaty przedsiębiorców i handlowców - ja odlatuję. 

Serial był popularny nie tylko w Czechosłowacji, ale również u nas. Lata temu widziałam go po raz pierwszy, potem szedł w Kinie Polskim i  nawet go nagrałam, a teraz wracam do niego z dużym sentymentem. Takie to proste, takie zwyczajne, takie w sam raz do moich potrzeb wieku późnego, takie terapeutyczne.  Prawdziwe lekarstwo na czas pandemii.

ZGUBNE SKUTKI MEGO LEGALIZMU

 

Zgubił mnie dzisiaj, podobnie jak Brytyjczyków na Titanicu*, legalizm**. Z wejściem na pacjent.gov.pl grzecznie czekałam do godz. 6.00 i dopiero wtedy wystartowałam do zapisu na szczepienia. Niestety, inni byli sprytniejsi i, nie zawierzając obwieszczeniom rządowym, wystartowali tuż po północy. I wygrali wyścig.  

*Na pokładzie Titanica były 2223 osoby. Łodzie ratunkowe mogły zmieścić zaledwie 1178. I niestety przeżyło tylko 706 osób. David Savage z Queensland University of Technology zanalizował przebieg tej katastrofy i stwierdził, że  bycie Brytyjczykiem zmniejszało szanse przeżycia mężczyzn o 7% względem średniej. Tymczasem bycie Amerykaninem – zwiększało te szanse w stosunku do średniej aż o 8,5%. Cytując za Kamilem Janickim: „Brytyjczycy byli dobrze wychowani i ustawiali się w kolejki” - twierdzi David Savage. To właśnie i poszanowanie obyczaju, zgodnie z którym kobiety powinny opuścić tonący okręt jako pierwsze, zmniejszyło ich szanse przetrwania. Do takiego zachowania nawoływał m.in. kapitan statku Edward John Smith, mówiąc do marynarzy: „Bądźcie Brytyjczykami, chłopcy! Bądźcie Brytyjczykami!”.

Źródło:

https://histmag.org/Brytyjczykow-na-Titanicu-zabily-dobre-maniery-2467

 

**Legalizm ( z łac. legalis – prawny, zgodny z prawem) – to postępowanie charakteryzujące się ścisłym przestrzeganiem norm i praw obowiązujących w społeczeństwie. Uznanie ich i podporządkowanie się im niezależnie od kontekstu, w jakim wybrana jednostka się znajduje; obywatel bezwzględnie przestrzega praw funkcjonujących w państwie czy grupie społecznej, nie występuje przeciw ich ustaleniom i nie próbuje podważać ich. Jest to postawa uległości i akceptacji stanu rzeczy.

Źródło: https://eszkola.pl/wos/legalizm-3577.html

NOWOROCZNE ŻYCZENIA

 

Zastanawiałam się, jaki obraz zadedykować Wam w związku z Nowym Rokiem. I ten właśnie wydał  się mi najbardziej adekwatny do mego stanu ducha. Taką właśnie mam nadzieję na ten Nowy Rok. Śmierć pandemii. Strzykawka ze szczepionką w roli Supermana. Takie są moje noworoczne życzenia.

Jeszcze niedawno miałam ochotę podzielić się na blogu moją obawą, że jak politycy i celebryci będą tak chętnie przekonywać naród do szczepienia dając mu przykład i szczepiąc się przed kamerami, to dla nas maluczkich szczepionek zabraknie. To miał być żart. Choć myślę, że namawianie do szczepienia, cała ta promocyjna akcja, będą miały sens dopiero wtedy, gdy szczepionek rzeczywiście będzie w bród. W innym przypadku może być tak, jak ze szczepieniem przeciw grypie. Naród chciał, ale szczepionek zabrakło.

Media żyją aferą zaszczepienia przeciw covidowi kilkunastu osób, nie da się ukryć prominentnych, spoza grupy 0. Zaszczepieni miotani poczuciem winy zamieszczają listy uwierzytelniające ich akt poddania się szczepieniom, wyjaśniające, przepraszające, zapewniające o chęci  zadośćuczynienia. Swoją drogą to znakomita promocja szczepienia. 

Osobiście nie czuję wzburzenia z powodu tego zdarzenia. Nieuprawnionych a zaszczepionych zresztą lubię i cenię. Niech rzuci kamieniem ten, kto by z takiej oferty nie skorzystał. Antyszczepionkowców oczywiście nie mam w tym przypadku na myśli.  Bardziej interesuje mnie, skąd się wzięły te trudne do wykorzystania dawki szepionki.

A jeszcze bardziej niż ta "afera" bulwersuje mnie swoisty bałagan „okołoszczepionkowy”: te resztki w ampułkach do wykorzystania; ta niepewność, czy to co zostanie w buteleczce - to na pewno wystarczająca dawka do zaaplikowania; ta kolejka uprawnionych do szczepienia w pierwszej kolejności medyków, co to docisnąć się do szczepionki nie mogą; ci członkowie ich rodzin, co to potencjalnie mogą skorzystać ze szczepienia w pierwszej kolejności, o ile jakieś ampułki pozostaną niewykorzystane. A niby dlaczego nie wykorzystane mają pozostać? No, a przede wszystkim niepokoi mnie tempo realizacji szczepień.  

I dlatego moje noworoczne życzenia są monotematyczne. Niech Polacy zostaną sprawnie zaszczepieni, niech nikt nie doświadczy skutków ubocznych szczepień i niech to wszystko stanie się jak najszybciej. Niech to się nam uda. 

*Obraz Gerd Altmann z Pixabay 

ŻYCZENIA ŚWIĄTECZNE SKŁADAM

 

BOŻE NARODZENIE 2020

W jaki sposób tegoroczne smutne święta

stać się mogą świętami wesołymi,

kiedy każdy z nas myśli, pamięta

o koszmarnie szalejącej pandemii?

Można sobie tylko wyobrażać,

wyobraźnia, wszakże, nie ma granic,

że się wreszcie przestaną rozmnażać

te cholerne wirusy z koronami.

Można sobie tylko wyobrazić,

wyobraźnia bezkarnie niech hula,

że się wszystkich przy stole świątecznym posadzi,

pod choinką prezentów leży góra,

że maseczki wylądują w koszach,

że się służba zdrowia wreszcie wyśpi

i, że to, o co tylko poprosisz,

jak nie teraz, to niebawem się ziści.

Można by tak wymieniać i wymieniać,

stworzyć życzeń przeróżnych długi rząd,

lecz wystarczy, jak od lat, nieodmiennie

życzyć, jednak, WESOŁYCH ŚWIĄT

i, tradycji chcąc dotrzymać kroku,

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU.

 Wiersz Krystyny Królikowskiej