Postanowiłam popełnić autoplagiat i zaproponować Wam
tekst, już wcześniej zamieszczony na innym moim blogu, a wszystko dlatego, że
chodzi o rzecz ważną, czyli o piękną historię miłości i wdzięczności. Syna do
matki. A dokładniej, chcę przedstawić Wam dzieło pana Bohdana, syna Anny Rudawcowej, której wiersze poznałam dzięki przedwojennym Płomykom, które kolekcjonuję i chętnie przeglądam. Zamieściłam na blogu fragmenty
publikowanych w tychże Płomykach wierszy poetki i
dzięki temu odezwał się do mnie jej syn, z prośbą o ich udostępnienie. Wysłałam
wszystkie wiersze, jakie udało mi się znaleźć. I tak zaczęła się nasza
znajomość.
